Search and Destroy

 

This area does not yet contain any content.
Wednesday
Mar122014

Happy Hour Vol. I

Το Happy Hour είναι μια νέα στήλη με αντικείμενο την εκτόνωση από ό,τι μας ενοχλεί στον κόσμο γύρω μας, είτε αυτό είναι ένα συμβάν, μια κατάσταση, ένα trend ή ένα σύνολο απόψεων. Στην πρώτη αυτή εκδοχή του, ο Παναγιώτης Πετρόπουλος μιλά για το φαινόμενο "Nymphomaniac στη στενόμυαλη Ελλάδα".

Τα credits για το μεγαλύτερο πρόσφατο facepalm του πλανήτη δεν μπορείς να του τα κλέψεις του Lars Von Trier. Ο άνθρωπος χρειάστηκε να φτάσει 57 χρονών για να διαπιστώσει πως κάτι σαν το Nymphomaniac είναι απλά πάρα πολύ για τον κόσμο. Σύσσωμος ο κουλτουριάρης πλανήτης έσπευσε να τον ντύσει με κοσμητικά επίθετα, συμπληρώνοντας με σχόλια τύπου "τσόντα", "ξευτίλα" και "αηδία", το πλέξιμο του εγκώμιου του τελευταίου του έργου.

Τη στιγμή που στο Walking Dead παρακολουθούμε κάποιους στο ταξίδι της επιβίωσης, στην Hobbit τριλογία το ταξίδι νάνων προς την πατρίδα τους και στο Jobs το ταξίδι του μικρού Steve προς τη δόξα, μας ενοχλεί το Nymphomaniac με τη μικρή κοπελίτσα στο ταξίδι της νυμφομανίας. Μα στο πρώτο τους αρέσει να κόβουν ζόμπι, στο δεύτερο να καβαλάνε δράκους και στο τρίτο η τεχνολογία. Μας ενόχλησε το τέταρτο που τους αρέσει το πήδημα; Δηλαδή είμαστε ακόμα στην εποχή που οι γαμπροί ανιχνεύονται και σημαδεύονται με γλάστρες από τις ταράτσες;

Ο κάθε αλόγιστος πουριτανός που σχολιάζει τοιουτοτρόπως το Nymphomaniac από έναν υπολογιστή τίγκα στους ιούς λόγω ατελείωτων πορνο-βαρδιών με τη Μαρία, αγνοεί ότι ο Νίτσε πέθανε από σύφιλη, ότι ο Φρόυντ είχε ξεσκίσει κάθε πελάτισσα του, ότι ο Edgar Allan Poe είχε πάρει όλο του το σόι. Να τους αναφέρει όμως σε κάθε "φιλοσοφική" συζήτηση μπροστά από θηλυκά προς ενθουσιασμό και προς ικανοποίηση του εδώ και μήνες αδειανού κρεβατιού του δεν παραλείπει. 

Στους ίδιους τύπους αρέσει πολύ ο Roman Polanski και ο Woody Allen. Όχι, εντάξει, κι εγώ τους λατρεύω, ο πρώτος ειδικά είναι υπεύθυνος για την αγαπημένη μου ταινία, τον Πιανίστα. Είναι όμως ανώμαλοι του κερατά, παιδόφιλοι, τελειωμένη υπόθεση. Βλέπουμε όμως το Μωρό της Ρόζμαρι από τον ένα και το Μεσάνυχτα στο Παρίσι από τον άλλο, αφήνοντας Τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα του ενός και το Match Point του άλλου. Στο πρώτο καυλώνουν με golden showers και στο δεύτερο δεν ξέρουν ποιοι γ****ε ποιους. 

Έβλεπες τα σχόλια αντίδρασης στα social media και τον φανταζόσουν τον τύπο να φορά Κέντε και να πίνει Château de Beaucastel Châteauneuf καπνίζοντας la aurora 100 años belicoso, τη στιγμή που στην πραγματικότητα πιθανότατα καθόταν με το σώβρακο βρομώντας Amstel και ανέβαζε φωτογραφίες μοντέλων του Calvin Klein σε dating sites. Τελειοποίησε βλέπεις το real life Flappy Bird, σπεύδει τώρα να κατακρίνει τον "καημενούλη" που έφτιαξε το Melancholia, το Dogville, το Antichrist. 

Το αστείο είναι ότι δε το έχω δει το Nymphomaniac. Όχι, δεν το υπερασπίζομαι. Μπορεί να το δω και να μου φανεί χειρότερο από το Meet the Spartans και το Dead Snow. Θα είναι κριτική σχετικά με την ποιότητα του όμως. Δεν θα θιχτώ επειδή θα έχω παρακολουθήσει μια ταινία με λίγο περισσότερο γ****ι από όλες τις ελληνικές χαζοπαραγωγές που πριν το internet έβλεπαν οι ίδιοι μετά τα μεσάνυχτα στον ΑΝΤ1 και ηδονιζόντουσαν. 

References (1)

References allow you to track sources for this article, as well as articles that were written in response to this article.
  • Response
    see here for top quality dog s arthritis or joint anywhere

Reader Comments

There are no comments for this journal entry. To create a new comment, use the form below.

PostPost a New Comment

Enter your information below to add a new comment.

My response is on my own website »
Author Email (optional):
Author URL (optional):
Post:
 
Some HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>
« Busy Talk: Ταινιες Που Μας Προδωσαν | Main | Crappy Bird »